Eigen bedrijf, moederschap, schuldgevoel en de spagaat

Een eigen bedrijf hebben en moeder zijn. Het is een onderwerp dat ik veel naar voren zie komen. Geïnspireerd door verschillende posts op Instagram schreef ik dit blog voor al die ondernemende moeders, die zich in een soort spagaat voelen zitten. Die zich zelfs een beetje schuldig voelen. Je wil zo graag met je bedrijf bezig zijn, terwijl die kleine mannen en vrouwen juist nu aandacht nodig hebben én – in de Corona-tijd – langer thuis zijn dan ‘normaal’.

Maar het blog is ook sowieso voor al die vrouwen met een bedrijf, die ook andere zaken aan de hand hebben. Ouders die zorg nodig hebben. Een ander bedrijf dat extra aandacht vraagt. Zelf niet fit genoeg zijn terwijl dat niet in je planning zat. Er is van alles dat kan spelen, waardoor jij je in die spagaat voelt zitten.

Hoe kun je hier nu zo mee omgaan dat je er toch een bepaalde rust in krijgt? Zonder dat je je schuldig voelt omdat je vindt dat je meer aandacht moet geven aan je bedrijf?
Ik heb daar 3 aandachtspunten voor. Deze hebben mij door de eerste 13 jaar van mijn bedrijf geleid en helpen mij nu nog.

Ik herken de spagaat

Ik wilde altijd al graag voor mezelf starten, mijn droom was werken als freelance tekstschrijver. Ik wilde ook graag een groot gezin. De combinatie leek me ideaal. Toen ik het aanbod kreeg om de complete inhoud van Jan Linders Magazine te maken, met mijn dochter nog in mijn buik, wist ik dat dat de start zou zijn van mijn nieuwe bestaan als freelancer. Wat ik toen nog niet kende, was die spagaat. Het schuldig voelen dat je niet genoeg aandacht zou geven aan je bedrijf, en aan je kind.

Ziel en zaligheid in mijn bedrijf

Gedreven als ik ben, gooide ik mijn ziel en zaligheid in Tekstgericht. Na de bevalling ging ik, zodra het kon, weer heerlijk op reportage. Met een partner die wisselende diensten draaide op zijn werk, was het allemaal prima te combineren. Een lieve oma die, als het niet anders ging, graag oppaste, fungeerde als een fantastische extra back up. Verder had ik één missie. Een mama zijn die thuis was als mijn dochter uit school kwam. Dat kende ik zelf niet: mijn moeder werkte 40 uur om zo goed mogelijk te kunnen zorgen voor mij. Ik vond het niet vervelend, maar wist wel dat ik dit anders wilde doen als ik ooit mama zou zijn.

Dat lukte. Toen mijn dochter nog een baby was, werkte ik op de momenten dat ze sliep en plande ik afspraken in als papa er was, of oma. Ik voelde aan alles dat de keuze voor een eigen bedrijf écht goed was. Het ondernemen paste als een jasje. Thuis liep het anders. Onze ideeën over het leven liepen uiteen. Daarna gingen onze levens uiteen. Voor altijd verbonden door onze dochter die nog 3 jaar oud moest worden.

Werken als het kan. Niet werken als het niet kan.

Er kwam een nieuwe fase. Co-ouderschap. De ene week was mijn dochter bij mij, de andere bij papa. De eerste periode ging het nog in dagen: 2 – 2 – 3. Omdat we ze allebei niet lang wilden missen. De dagen dat ze bij haar vader was probeerde ik te werken, alhoewel dat toen niet makkelijk was. Door alle gebeurtenissen, een groot schuldgevoel en kennelijk oude pijnen, viel ik in een diep gat. Het magazine was inmiddels opgehouden met bestaan – slachtoffer van de supermarktoorlog. Ik had wel werk bij mijn oude werkgever: de uitgeverij huurde mij terug in om een nieuw redactiesecretariaat op te zetten. Ondertussen werkte ik aan mijn herstel; aan alles voelde ik dat ik mijn dochter iets te geven had, en dat was sowieso een moeder die er altijd voor haar was en die gezond en liefdevol in het leven stond.

Als mijn dochter bij mij was, werkte ik als ze naar de peuterspeelzaal ging en wanneer ze in bed lag. Soms tot laat in de nacht. Herstellende van mijn depressie schreef ik in die uren mijn eerste boek in opdracht en werkte ik aan de andere losse opdrachten die ik kreeg. Als ik meer tijd nodig had, kon ze spelen bij mijn lieve vriendin, die een dochter had die 1 jaar ouder was. Of ze ging naar mijn moeder, die mij ook op deze manier hielp. De uren dat ze bij haar vader was, werkte ik aan mijzelf en mijn bedrijf. Met mijn bedrijf zorgde ik zelf voor ‘de kost’. Onafhankelijkheid was (en is) een groot goed. Werken was (en is) dus een belangrijk onderdeel van mijn leven. Ieder uur dat ik maken kon, maakte ik. Was mijn dochter bij mij, dan was ik er voor haar. Ik bracht ze naar school, werkte die uren en haalde ze op. Mijn bedrijf was dus, naast mijn dochter, mijn belangrijkste goed.

Dit alles ging allemaal niet zonder slag of stoot. Regelmatig voelde ik me als in een spagaat.
Maar in al die jaren ondernemerschap zijn er 3 aandachtspunten die ervoor hebben gezorgd dat ik toch, naast het moederschap volgens mijn eigen waarden, alweer bijna 14 jaar mijn bedrijf heb en draai. Die aandachtspunten zijn de volgende:

Plannen én flexibel zijn: aandachtspunt één

Goed plannen én tegelijk flexibel zijn. Een ouderwets kruis in je agenda zetten als het tijd is om de aanwezige mama te zijn. En soms is dat langer dan je gewend bent. Zoals nu. Bij jongere kinderen ben je zelfs meer dan mama geworden. Je bent ook juf. Het is niet anders.
Bespreek elke zondag met je partner, als je die hebt, hoe de komende week eruit gaat zien. Heel bewust. Uitgaan van wat ‘normaal’ en ‘vanzelfsprekend’ is, kan met een eigen bedrijf gewoon niet.

Vertel wat jij moet doen/wil doen voor jouw werk en bedrijf. Kijk wat past en wat kan. Puzzel. Plan.
Weet daarbij dat je ook uren gaat maken die je eerder niet inplande: zoals bij mij de avonden tot laat. Ik ben geen avondmens. Maar als het moet, dan moet het. Ook als je alleen bent met je kinderen geldt: plan, plan, plan. Kijk wat je kunt regelen als je knelpunten aan ziet komen die je echt niet alleen tackelen kunt. En loopt het anders, zorg dat je flexibel bent. Dat leer je vanzelf met het volgende aandachtspunt.

Het tweede aandachtspunt: accepteren

Accepteer dat je kind niet in slaap komt terwijl jij net wilde werken. Je had die uren zo fijn ingepland. Het ís zo. Bekijk waar je je geplande uren ergens anders kunt oppakken. Accepteer dat een situatie is zoals die is. Accepteer Corona. Accepteer je zieke partner. Accepteren dat je niet zo kunt schakelen zoals je het liefst zou willen. Er komt echt een ander moment dat je wel schakelen kunt. Ik leerde zo accepteren dat ik soms stilstond, terwijl ik juist wilde schakelen. Ik leerde accepteren dat een situatie anders kon lopen, dan ik voor ogen had. En juist daardoor leerde ik anders kijken naar en omgaan met mijn tijd.

Het derde aandachtspunt: met je volle aandacht in het nu

Met volle aandacht in ieder moment zijn, met dat waar ik mee bezig was, was mijn derde belangrijkste tool. Mijn kind kan niet slapen? (En wat hebben we veel van die momenten gehad!) Dan ben ik er. Volledig. Niet nog met 1 been in mijn bedrijf. Maar met 2 benen bij mijn kind. Spelen met mijn kind? I am in. Heeft ze me nodig, nu meteen? Ik ben er. Ook als ik eigenlijk een blog wil schrijven of teksten moeten bekijken van een klant. Die uren haal ik later in.

Ben ik aan het werk? Dan ben ik ook helemaal in dat moment. Zolang ik die momenten pakken en vasthouden kan. Ik nut ze helemaal uit.

Door met je volle aandacht in het nu te zijn, te accepteren dat een situatie is zoals die is en zo goed mogelijk te plannen, weet je dat je alles doet wat in je macht ligt. Het ís nu eenmaal zo. Er komen echt weer tijden dat je wel zo kunt schakelen zoals je wil. En ook dan komt het leven tussendoor.

De enige manier om dit te tackelen is zorgen dat je bedrijf zelfstandig draaien kan. Zonder jou. Dat moet je willen. En dat moet ook te realiseren zijn. En kan dat niet, of wil je dat niet? Dan is het tijd om die aandachtspunten ter harte te nemen. Beseffende dat het leven zich niet laat plannen, maar dat jij wel weet dat jij kunt kiezen hoe je ermee om kunt gaan.

Lieve groet, Marianne

Ik beleef het ondernemerschap als een reis in persoonlijke ontwikkeling. Het online ondernemerschap daagt hiertoe nog meer uit dat ik ooit had gedacht. Daarom publiceer ik ook regelmatig meer persoonlijke blogs over het ondernemerschap. Lees bijvoorbeeld ook:
Niet goed genoeg. Killing voor je online marketing.
Hoe maak je je hoofd leeg?
Het begint allemaal bij jou

 

 

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gratis e-book om je creativiteit te boosten

gratis e-book marianne canters schrijfcoach blogexpert

Categorieën

Delen met:

Elke dag een blog

Elke dag een blog

De uitdaging: elke dag een blog Elke dag een blog schrijven en publiceren. Zou het kunnen? Bij alles wat ik heb lopen binnen mijn bedrijf? Het zou mooi zijn. Ik daag mezelf uit. Elke dag een blog. Behalve in het weekend. Of wel, maar dan alleen als ik er zin in heb....

Elke week (schrijf)inzichten en (ondernemers)inspiratie ontvangen? Schrijf je dan in voor Mariannes Mail

 

 

dit veld niet invullen s.v.p.

Adres

Waleweinlaan 4
5665 CK Geldrop

Contact

Mobiel: 06-42515104
marianne@tekstgericht.nl

Jouw privacy is goed geregeld: 

Privacybeleid

 

Voor meer inspiratie volg je mij op: